Brussel – Luxemburgplein - 10 juni - 10.00 uur
Het is een raar gevoel jouw “compagnons de route” (fietsroute natuurlijk) van verleden jaren te zien vertrekken op grote reis naar de heilige stad ROME zonder erbij te zijn.
Maar ja – alles verandert in het leven en ik kan niet meer fietsen.
Maar ik wou de start van het avontuur toch niet missen en ben om 08.30 uur naar het Luxemburgplein afgezakt om het “peloton van de hoop” te helpen uitzwaaien.
Zoals ieder jaar is het vertrek van het peloton een heel groot spektakel: zo wat 80 fietsers in gele T-shirts en blauwe anoraks, massa’s fietsen, normale en speciale, persoonlijkheden en supporters hebben de hele Esplanade achter het Europees Parlement in beslag genomen - een golf van kleuren in beweging.
In het ontbijttent heb ik Denise leren kennen, een heel jonge Zuid-Afrikaanse patiënte die aan juveniele artritis lijdt. Zelf kan zij niet fietsen en ook niet meetrappen op de pino maar ze was precies heel gelukkig om de hele wonderlijke reis te kunnen meemaken.
De sfeer was opperbest en dankzij de voortreffelijke organisatie van Marie-Jo verliep alles zonder stress.
Ad weer: het had geregend en er was een grote kans dat het opnieuw zou beginnen regenen maar eigenlijk stoorde dat niemand. Bij het vertrek was het eventjes droog.
Wij hoorden speeches van o.a. Marie-Jo Monserez (voorzitster BaRiE), Xavier Janssens (voorzitter van het FWRO), Rik Joos (reumatoloog) en - last but not least – mevr. Christiane Vienne (senator) die ieder jaar getrouw het “peloton van de hoop” komt uitzwaaien en die altijd vol bewondering is voor de moed en het enthousiasme van de reuma-fietsers.
Kort voor de start was de kwestie: komt M’bo M’penza of komt hij niet? Hij kwam – op het allerlaatste nippertje!
Samen met Vital Brokelmans, die pas 1 jaar geleden de diagnose van ontstekingsreuma kreeg en erg onder de indruk was van de vitaliteit en de goede moed van de patiënten, gaven ze het startsignaal en de ploeg was vertrokken voor een nieuw avontuur.
Even 50 m verder was er een eerste tandempech maar met de hulp van een voorbijganger was de ketting gauw weer op zijn plaats en de tandemfietsers weer in hun zadels om de anderen in te halen.
Ik kijk er al uit naar de reisverslagen van de dappere fietsers want ik heb alleen maar het vertrek beleeft – het echte avontuur moeten zij ons vertellen.
Ria
|
